از ریشه چیدی هر چی کاشتم
گرفتی از من هر چی داشتم
دردی که با رفتنت بزرگ شد
من اسمشو گندم گذاشـــــتم
گندم که بی دونه نمیشه
پرنده بی لونه نمیــــــشه
وقتی که قلبش جَلد میشه
هیچ جا براش خونه نمیـــــــشه
من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
من بغض کردم دل آسمون بارید
انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
میبینی این غمی که پیله زد تو خونمه
صدای ضربههای ریز استخونمه
برای این غمای کهنه من جوونم حیف
اینی که داره میره ساده آره جونمه
این روزا خندههامم خنده داره سرده
تموم فصلامم خزون و برگ زرده
این حس دوباره قلبو تیکه پاره میکنه
دلم تو کوچه مثل قلب دوره گرده
