آکورد پرنده والایار

منم اون پرنده ای که رسم پروازو بلد نیست

تو دلش شوق پریدن، تن آسمون ولی ……… خیس

قفسی نداره اما، دلش تو قفس اسیره

رفته تو لاکش و تنها، داره جون میده میمـــــیره …….

هرکی دون میپاشه میره، آخه این بازی دنیاست

اونکه میشــــکنه همیشه، دلمه که خیلی تنهاست

بالاتو ببند که حالا، جایی نیست واسه پریدن

دیگه پابند زمینی، انگاری پراتو چیـــــدن

زخم دل خیلی عمیقه، درد من یکی دوتا نیست

غم و غصه هامم حتی شبیه ایــــــن آدما………. نیست

آسمون دراتو وا کن، یه پرنــــده لونه میخواد

باید اوج بگیره بازم، اون فقط بهــــونه …….. میخواد